قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچکسی نیست که در بیشه ی عشق

قهرمانان را بیدار کند.

قایقی از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید.

همچنان خواهم راند.

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا پریانی که سر ز آب بدر می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از گیسو هاشان...

همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند :

"دور باید شد . دور. "

مرد آن شهر اساطیر نداشت.

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود.

هیچ آیینه ی تالاری , سرخوشی ها را تکرار نکرد .

چاله آبی حتی , مشعلی را ننمود.

دور باید شد , دور .

شب سرودش را خواند ,

نوبت پنجره هاست .

همچنان خواهم خواند .

همچنان خواهم خواند .

پشت دریا ها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است.

بام ها جای کبوتر هایی است , که به فواره ی هوش بشری می نگرند.

دست هر کودک ده ساله ی شهر, شاخه ی معرفتی است .

مردم شهر به یک چینه چنان مینگرند

که به یک شعله, به یک خواب لطیف.

خاک , موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد...

پشت دریا ها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان است .

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند .

پشت دریاها شهری است !!!

قایقی ***باید*** ساخت ...