کس نمی داند ز من جز اندکــــــی

وز هزاران جرم و بد فعلی یکـــی

من همی آن دانم و صد تار مـــــن

جرمها و زشــــــتی کردار مـــــن

هر چه کردم جمله نا کرده گرفــت

طـــاعـــت ناورده آورده گــرفــت

نام من در نامــه ی پاکان نوشـــت

دوزخــــی بودم ، ببخشـیدم بهشـت

عفو کردن جمــلگی جرم و گــــناه

شد سفــــید آن نــامه و روی سـیاه

آه کـــردم ، چون رسن شــد آه مـن

گشـــت آویزان رسن در چاه مـــن

آن رسن بگـــــرفتم و بیرون شــدم

شاد و زفت و فربه و گلگون شــدم

در بن چاهی هـــــمی بودم نگــون

در دو عالـــم هم نمی گــنجد کـنون

آفــرین هـــا برتو بادا ای خـــــــدا

ناگـــهان کــردی مرا از غـــم جدا

گـر سـر هر موی من گــردد زبان

شکــــــرهای تو نیـــاید در بیـــان