کس نمی داند ز من جز اندکــــــی

وز هزاران جرم و بد فعلی یکـــی

من همی آن دانم و صد تار مـــــن

جرمها و زشــــــتی کردار مـــــن

هر چه کردم جمله نا کرده گرفــت

طـــاعـــت ناورده آورده گــرفــت

نام من در نامــه ی پاکان نوشـــت

دوزخــــی بودم ، ببخشـیدم بهشـت

عفو کردن جمــلگی جرم و گــــناه

شد سفــــید آن نــامه و روی سـیاه

آه کـــردم ، چون رسن شــد آه مـن

گشـــت آویزان رسن در چاه مـــن

آن رسن بگـــــرفتم و بیرون شــدم

شاد و زفت و فربه و گلگون شــدم

در بن چاهی هـــــمی بودم نگــون

در دو عالـــم هم نمی گــنجد کـنون

آفــرین هـــا برتو بادا ای خـــــــدا

ناگـــهان کــردی مرا از غـــم جدا

گـر سـر هر موی من گــردد زبان

شکــــــرهای تو نیـــاید در بیـــان

زندگی یعنی چکیدن                         همچو شمع از گرمی عشق

زندگی یعنی لطافت                         گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن                          بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن                            بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه هر جا                  عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران                        بودن اما ساده بودن

می توان در گریه ی ابر                      با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در                              هرخزانی دید و آسود

میشود هر روح شب را                      از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک                       شادی بگذشته را دید

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آن چنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که زدستم نرود

ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی