نه به ابر، نه به آب ، نه به اين آبی آرام بلند

من مناجات درختان را هنگام سحر

نفس پاك شقایق را ، در دامن كوه

رقص عطر گل يخ رابا باد

همه را می بینم ، می شنوم

من به اين جمله نمی انديشم ، به تو می انديشم

به تو می انديشم ، به تو می انديشم

ای سروپا همه خوبی ، تك و تنها به تو می انديشم

همه وقت ،همه جا

من به هر حال كه باشم  به تو می انديشم

تو بدان اين را، تنها تو بدان ، توبمان با من، تنها تو بمان

جای مهتاب به تاريكی شبهام توبتاب

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند

من همين يك نفس از جرعه ی جانم باقی است

آخرين جرعه ی اين جام تهی را تو بنوش

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابرو هوا را تو بخوان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

به تو می انديشم ، به تو می انديشم

ا ی سر و پا همه خوبی ،تك و تنها  به تو می انديشم

برای روز میلاد تن من

نمی خوام  پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی

برایم جام سر مستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو

به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی آغاز روز بودن من

نذار پایان این احســـاس شیرین

بشه بی تو غم فرســـودن من 

نمی خوام از گلای ســـرخ وآبی

برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزش های ایثار محبت

به پایم اشک خوشحالی بباری

بذاراز داغی دستای تـــنها

بگیری هرم گرم و بستر من

بذار با تو بســـوزه جسم خستم

ببـینی آتـش و خاکــستر مـن

تو ای تنها نـــــیاز زنده موندن

بکش دست نـــوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محــبت

اگـــه خواستی بیای به دیدن من