تن تو ظهر تابستون و به يادم مياره

رنگ چشمای تو بارون و به يادم مياره

وقتی نيستی زندگی فرقی با زندون نداره

قهر تو تلخی زندون و به يادم مياره

من نيازم تو رو هر روز ديدنه

از لبت دوست دارم شنيدنه

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون ميزنه

تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه

تو مثل خواب گل سرخی لطيفی مثل خواب

من همونم که اگه بی تو باشه جون می کنه

تو مثل وسوسه ی  شکار يک شاپرکی

تو مثل شوق رها کردن يک بادبادکی

تو هميشه مثل يک قصه پر از حادثه ای

تو مثل شادی خواب کردن يک عروسکی

من نيازم تو رو هر روز ديدنه

از لبت دوست دارم شنيدنه

تو قشنگی مثل شکلايی که ابرا می سازن

گلای اطلسی از دیدن تو رنگ می بازن

اگه مردای تو قصه بدونن که اينجايی

برای بردن تو با اسب بالدار ميتازن

قفس به این بزرگی     

کاشکی پرنده بودم

مهم نبود پریدن

ولی برنده بودن

هنوز عاشق ترینم ای تو تنها باور من

به غیر از با تو بودن نیست هوایی بر سر من

هنوز عطر تو مونده درفضای خانه من

هنوزم بی قراره این دل دیونه ی من

فراموشم نکن ، فراموشم نکن

تو ای تنها دلیل بودن من

به یاد من باش ، فراموشم نکن

من تشنه ی محبّت ، درد آشنای هجله

دلم به این جدایی هرگز نکرده عادت

نا کامی از تولد همزاد بخت من بود

ندارم از تو شکوه ، این سرنوشت من بود

فراموشم نکن ، فراموشم نکن

تو ای تنها دلیل بودن من

به یاد من باش ، فراموشم نکن

بی تو حدیث عشق رو دیگر باور ندارم

جز با تو بودن آرزویی بر سر  ندارم

می پیچه عطر خاطرت در خلوت شبهای من

تکرار اسم قشنگت شده عادت لبهای من

فراموشم نکن ،فراموشم نکن

تو ای تنها دلیل بودن من

توي اين غروب خلوت دلم گرفته                                                                                               

تمام دنيا رو غم گرفته

مسافر من كه كوله بارش پر از غباره

صداي بال كبوترا رو يادم مياره

شايد رو بال سفيد ابرا نشسته رفته                                         

چه خوبه گريه، قدر دنيا دلم گرفته

چه خوبه گريه،كه مثل ابرا دلم گرفته

اي رفته بي خبر  ، نفرين به اين سفر

رفتي و دستمو نگرفتي ، دستاي خستمو نگرفتي

من از اين شهر بي صدا كجا برم

دل شكستمو به دست كي بدم

شده اين درد كهنه وقت گفتنش

كجا برم، به كي بگم‌،به كي بگم

صدام كردي صدام كردي، صداي قلبم رو شنيدم

با گريه دنبال تو گشتم ، ولي ديگه تو رو نديدم

تمام لحظه هامو رو گشتم ،ولي ديگه تو رو نديدم

تن گرم عاشقت كو كه سرد دستام

ببين چه خسته ،ببين چه تنهام

تو نيستي رنگ سحر پريده ، ستاره مرده

سياهي شب روزاي خوبو ، به خاك سپرده

صدات صداي پرنده ها بود ، پر از نوا بود

چي شد كه بال صداتو بستن، بگو پراتو كجا شكستن

اشكم نثار تو، قلبم  مذار تو

باتو اين تن شكسته داره كم كم جون مي گيره

آخرين ذرات موندن توي رگهام نمي ميره

باتو انگار تو بهشتم ، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم ، عاشق شهامتم من

اگه رو حصير بشينم ، اگه هيچ نداشته باشم

باتو من مالك دنيام ، باتو در نهايتم من

باتو انگارتوبهشتم ، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم ، عاشق شهامتم من

باتو شاه ماهي دريام ، بي تو مرگ موج تو ساحل

باتو شكل يك حماسه ، بي تو يك كلام باطل

بي تو من هيچي نمي  خوام از اين عمري كه دوروزه

نرو تا غم باسه قلبم  پيرهن عزا بدوزه

باتو انگار تو بهشتم ،  با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم ، عاشق شهامتم من

وقتی شادی آروم بخند تا غم بيدار نشه. وقتی غمگينی آروم گريه كن تا شادی نا اميد نشه.

بدترين شكل دلتنگی برای كسی آنست كه در كنارش باشی و بدانی كه هرگز به او نخواهی رسيد.

راز تو به منزله خون بدن توست آن را فقط در رگهای خودت نگه دار.

نفرت ديگران را با عشق پاسخ گوييد. عشقی را كه بروز ميدهيد، به خودتان باز ميگردد و هديه آن آزادی و رهايی است

آتش "عشق" در زمان شعله ور می شود, و در زمان خاموش می گردد

تو صدای آواز بارون تپش قلب خاكی

مثل گريه تسكين دردی، مثل يك سوره پاكی

طعم غربت رو لباته،مثل يه كولی عاشق

راز جنگل تو چشاته، گونه هات رنگ شقایق

بی تو شمع و گل می ميره ، خونه رنگ غم می گيره

تو نذار بمونم تنها ، ميدونی دلم می گيره

وسعت قلب تو قد يه دنياست

خواستنت، واسه من مثل يه روياست

بوی تو ، بوی بارون،  بوی ياسه

دست من ساقه های التماسه

بی تو می ميرن گلای ناز گلدون

می مونن مرغای عاشق زیر بارون

عشق بازی كار مجنون ومن است                 ازغم عشق ديوانه شدن كارمجنون ومن است

عشق را    در     ليلي        يافتن                كار           مجنون   و     من          است

 از غم   ليلي      مرگ       ديدن                كار           مجنون   و     من          است

عشق   را  در      كوه       گشتن                كار            فرهاد   و     من          است

عاشق          شيرين          شدن                 كار            فرهاد   و     من          است

از ساعت ۱۰تا۱۸  

بیا دست قشنگ و مهربانت را عصایی کن که برخیزم

وشور انگیز و شوق آلودبه دامان شقایق ها بیاویزم

بدوزدم تیشه ی فرهاد عاشق را

و بی پروا چنان رعدی بنای سنگی غم را فرو ریزم

بسازم کلبه ی عشقی میان باب فردا

وحافظ وار بر بام فلک طرحی دگر از عشق اندازم

ونقش دیگری ریزم

بیا وا کن لبانم را به تکرار سرود عشق

که من آن مرغ غمگین شباویزم

هنوزم چشم تو برای من جام شرابه

هنوزم هستی من قصه ی رنج و عذابه

همه شب تا سحر جا در دل می خونه دارم

پریشون قصه ای ربا زدل ویرونه دارم  

سخته ، سخته ....

گذشتن از تو سخته مثل گذشتن از كوه

برای من كه دارم يه كوله بار اندوه

من عابری غريبم ، تنم پرازغباره

تا مرز بی نهايت ، شبم ادامه داره

تنم اجاق سرده ، تو آخرين شراره

برو بذار بميرم ، گرمم نكن دو باره

گذشتن از تو برام ، سخته ولی گذشتم

هميشه تنها موندن ، همينه سرنوشتم

برای من كه خستم ، تو مثل خواب نازی

می شد برام با دستات ، يه آلونك بسازی

می شد با من بمونی ، بمونی تا هميشه

بمونی سايبانی ، از ما جدا نمیشه

اين سايه سرنوشته كه راهمون رو بسته

وداع تلخ ما رو به انتظار نشسته

برام گذشتن از تو، پرواز برگه تا خاك

مرثيه عشقه اين ، آواز تلخ غمناک

گذشتن از تو برام سخته ولی گذشتم

هميشه تنها موندن ، همينه سر نوشتم

بذار يه مرد عاشق هر چی داره ببازه

بره تو شهر قصه ، يه آلونک بساز