سال نو مبارک

چه دردیست در میان جمع بودن
ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی ، شعری سرودن
ولی لبهای خود همواره بستن

چه دردیست در میان جمع بودن
ولی در گوشه ای تنها نشستن

به رسم دوستی دستی فشردن
ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن
ولی بر دل امید خانه بستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ
چه خوش باشد از این غم خانه رستن

دل من یه روز به دریا زد و رفــــت

پشـت پا به رسـم دنیـا زد و رفـــــت

پاشـنه ی کفــش فـرار و ورکشـــــید

آسـتـیـن همــت رو بالا زد و رفـــت

یه دفــه بچـــه شـد و تنـگ غــروب

سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

حـیــوونـی تـازگــی آدم شــده بـــود

بـه ســرش هوای حـوا زد و رفـــت

لبت نه گوید و پیداست میگوید دلت آری

که این سان دشمنی یعنی ، که خیلی دوستم داری

دلت می آید آیا از زبانی این همه شیرین

تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان داری

نمی رنجم اگر باور نداری عشق نابم را

که عاشق از عیار افتاده در این عصر ایاری

تو را چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت

به شرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

صدایی از صدای عشق خوش تر نیست ،حافظ گفت

اگر چه بر صدایش زخم ها زد تیغ تاتاری

برای شادی روح مرحوم ناصر عبد اللهی یک دقیقه سکوت کنید     وبعد هم یک حمد و سوره بخونیم

من نمی تونم به شما سر بزنم حتی

وبلاگمم آپ کنم ولی خیلی دوست دارم وقتی

میام تو وبلاگم ببینم فراموشم نکردی

حتما نباید نظر بدی که.....

یه  سر بزن

فراموشم نکن

بس که جفا ز خار و گل دید دل رمیده ام

همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام

شمع طرب ز بخت ما ، آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من عشق به جان خریده ام

حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

تا تو ز من بریده ای من ز جهان بریده ام

تا به کنار من بودی ، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

چون به بهار سر کند ناله ز خاک من برون

ای گل تازه یاد کن از دل داغ دیده ام

تا تو مراد من دهی کشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده ام

کس نمی داند ز من جز اندکــــــی

وز هزاران جرم و بد فعلی یکـــی

من همی آن دانم و صد تار مـــــن

جرمها و زشــــــتی کردار مـــــن

هر چه کردم جمله نا کرده گرفــت

طـــاعـــت ناورده آورده گــرفــت

نام من در نامــه ی پاکان نوشـــت

دوزخــــی بودم ، ببخشـیدم بهشـت

عفو کردن جمــلگی جرم و گــــناه

شد سفــــید آن نــامه و روی سـیاه

آه کـــردم ، چون رسن شــد آه مـن

گشـــت آویزان رسن در چاه مـــن

آن رسن بگـــــرفتم و بیرون شــدم

شاد و زفت و فربه و گلگون شــدم

در بن چاهی هـــــمی بودم نگــون

در دو عالـــم هم نمی گــنجد کـنون

آفــرین هـــا برتو بادا ای خـــــــدا

ناگـــهان کــردی مرا از غـــم جدا

گـر سـر هر موی من گــردد زبان

شکــــــرهای تو نیـــاید در بیـــان

زندگی یعنی چکیدن                         همچو شمع از گرمی عشق

زندگی یعنی لطافت                         گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن                          بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن                            بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه هر جا                  عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران                        بودن اما ساده بودن

می توان در گریه ی ابر                      با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در                              هرخزانی دید و آسود

میشود هر روح شب را                      از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک                       شادی بگذشته را دید

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آن چنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که زدستم نرود

ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

روزی که می خواستم از شهرتون برم

پیش هزاران چشم تو گریه می کردی

می گفتی با حسرت دیگه بر نمی گردی

گفتم که عمر این سفر کوتاه کوتاهه

گفتی که یاد من همیشه با تو همراهه

گفتم مبادا جای من را دیگری گیرد

گفتی که منتظر نشستن آخرین راهه

حالا که برگشتم با آرزوهایم

دست قشنگ تو در دست من سرده

می گه نگاه تو کاشکی که برگرده

دل را اگر دادی به دیگری بگو بگو

از من تو پیدا کردی بهتری بگو بگو

دل را به بیراهی سپردن خود بود گناه

از بام من می خوای که بپری بگو بگو

گفتم که عمر این سفر کوتاه کوتاهه

گفتی که یاد من همیشه با تو همراهه

گفتم مبادا جای من را دیگری گیرد

گفتی که منتظر نشستن آخرین راهه